پیرمردی در خواب مرید خود را میبیند و از او دربارهٔ سوالاتی که دیگران از او میپرسیدند، میپرسد. مرید پاسخ میدهد که خود را به خدا سپرده و از تنگنا رهایی یافته است. او تأکید میکند که خدا را فراموش نکرده و در دو عالم تنها او را میشناسد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن دارد.
الحکایه و التمثیل
مگر آن شب مریدش دید در خواب ۱
بپرسیدش که هین چون بود حالت
که میکردند ز من ربک سئوالت ۲
چنین گفت او که دیدم آن دو تن را
خدایم را سپردم خویشتن را ۳
مرا گفتند ای خوش برده خوابت
خدایت کیست و چیست اینجا جوابت ۴
سخن گوی جهان در هیچ بابی
نشد وا خانه از بهر جوابی ۵
چنین گفتم که من از تنگنایی
بدل کردم سرایی نه خدایی ۶
شوید از من بحق چون از کمان تیر
بحق گویید میگوید فلان پیر ۷
ترا چندان که ریک و برگ و مویست
بهر یکصد هزار اسرار جویست ۸
تو با این جمله پاکان دل افزای
فراموشم نکردی در چنین جای ۹
مرا کاندر دو عالم جز تو کس نیست
فراموشت کنم اینم هوس نیست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.