غزل ۷۴۲ - عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کند

عشقْ عاشق را زِ غَیرتْ نیک دشمن رو کُند
چون که رَدِّ خَلْق کَردَش عشقْ رو با او کُند ۱

کان که شاید خَلْق را آن کَس نَشایَد عشق را
زان که جانِ رُوسپی باشد که او صد شو کُند ۲

چون نَشایَد دیگران را تا همه رَدَّش کُنند
شاهِ عشقَش بعد از آن با خویش هم زانو کُند ۳

زان که خَلْقَش چون بِرانَد خو زِ خَلْقان واکُند
باطِن و ظاهِر همه با عشقِ خوش خو خو کُند ۴

جانْ قَبولِ خَلْق یابد خاطِرَش آن جا کَشَد
دل به مِهْرِ هر کسی دُزدیده رو هر سو کُند ۵

چون بِبینَد عشق گوید زُلْفِ من سایه فَکَنْد
وانگَهی عاشق دَرین دَمْ مُشک و عَنْبَر بو کُند ۶

مُشک و عَنْبَر را کُنم من خَصْمِ آن مَغز و دِماغ
تا که عاشق از ضرورت تَرکِ این هر دو کُند ۷

گر چه هم بر یادِ ما بو کرد عاشقْ مُشک را
نوطَلَب باشد که هَمچون طِفْلَکان کوکو کُند ۸

چون که از طِفْلی بُرون شُد چَشمِ دانش بَرگُشاد
بر لبِ جو کِی دَوادو بر نشانِ جو کُند؟ ۹

عاشقِ نوکار باشی تَلْخ گیر و تَلْخ نوش
تا تو را شیرین زِ شَهْدِ خُسروی دارو کُند ۱۰

تا بُوَد کَزْ شَمسِ تبریزی بیابی مَستی‌یی
از وَرایِ هر دو عالَم کانْ تو را بی‌تو کُند ۱۱