این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود میخواهد تا با گشودن قند لب، عیش را شیرین کند و غم را از بین ببرد. شاعر به زیبایی و تأثیر معشوق بر جهان اشاره میکند و از عشق و دیدار او به عنوان منبع شادی و حیرت یاد میکند. همچنین، شاعر از لطفهای معشوق و تأثیرات معنوی او سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۷۳۹ - قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند
هین که آمد دودِ غَم تا خَلْق را غمگین کُند ۱
ای تو رَنگِ عافیت زیرا که ماه از خاصیَت
سنگها را لَعْل سازد میوه را رَنگین کُند ۲
پَرده بَردار ای قَمَر پنهان مَکُن تَنْگِ شِکَر
تا بَرِ سیمینِ تو اَحْوالِ ما زَرّین کُند ۳
عشقِ تو حیران کُند دیدارِ تو خندان کُند
زان که دریا آن کُند زیرا که گوهر این کُند ۴
از میانِ دلْ صَبوحی کافْتابَت تیغ زَد
گَردنِ جان را بِزَن گَر چَرخ را تَمْکین کُند ۵
چَشمِ تو در چَشمها ریزَد شرابی کَزْ صفا
زان سویِ هفتاد پَرده دیده را رَهْ بین کُند ۶
گَر شبی خَلْوَت کُنی گویم من اَنْدَر گوشِ تو
لُطفهایی را که با ما شَهْ صَلاحُ الدّین کُند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.