این متن شعری عرفانی است که به جستجوی معشوق حقیقی و درک حقیقت وجودی میپردازد. شاعر از نشانههای معشوق، زیبایی او، و رازهای جهان هستی سخن میگوید و به دنبال درک عمیقتری از حقیقت است. او از نقشهای ظاهری جهان فراتر میرود و به دنبال شناخت جان و حقیقت نهفته در پس این صورتهاست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی دارد. این مفاهیم ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۷۲۷ - از دلبر ما نشان که دارد؟
در خانه مَهی نَهانْ کِه دارد؟ ۱
بی دیده جَمالِ او کِه بیند؟
بیرون زِ جهان جهانْ کِه دارد؟ ۲
آن تیر که جانْ شِکارِ آن است
بِنْمایْ که آن کَمان کِه دارد؟ ۳
در هر طَرَفی یکی نِگاریست
صوفی تو نِگَر که آن کِه دارد ۴
این صورتِ خَلْق جُمله نَقْش اند
هم جان دانَد که جان کِه دارد ۵
این جُمله گدا و خوشه چین اَند
آن دستِ گُهَر فَشان کِه دارد؟ ۶
قُلّاب شُدند جُمله عالَم
آخِر خَبَری زِ کان کِه دارد؟ ۷
شاد است زمانْ به شَمسِ تبریز
آخِر بِنِگَر زمان کِه دارد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.