در این متن، حکایتی از یک فرد دانا نقل میشود که پس از سفر به هفت اقلیم، تنها یک فرد کامل و نیمفرد دیگر را یافته که از دیگران بدگویی نکردهاند. نیمفرد کسی است که همیشه از دیگران خوبی میگوید. در پایان، اشاره میشود که اگر کسی همزمان خوب و بد بگوید، دل و جانش روشن نیست، اما اگر از این حالت خارج شود، جانش به قدس مشغول میشود.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای کودکان دشوار باشد.
(۱۴) سخن گفتن آن مرد در غیبت
بسی گرد جهان گردیده بود او ۱
یکی گفتش که ای دانای دمساز
کرا دیدی کزو گوئی سخن باز ۲
چنین گفت او که گشتم هفت اقلیم
ندیدم در جهان جز یک کس و نیم ۳
یکی آن بود مانده در پسی او
که نه نیک و نه بد گفت از کسی او ۴
ولکین نیمهٔ آن بود کز عز
بجز نیکو نگفت از خلق هرگز ۵
ترا تانیک و بد همراه باشد
نه دل بینا نه جان آگاه باشد ۶
ولیکن چون نه این ماند نه آنت
بسرّ قدس مشغولست جانت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.