شاعر از اهل صبوح میخواهد که از خواب بیدار شوند و از جام صبوح بنوشند، زیرا شب در حال گذر است. او از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و از انتظار برای آمدن او مینالد. شاعر همچنین به شمسالدین تبریزی اشاره میکند و میگوید که او میداند که آنها در انتظار هستند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۷۱۹ - ای اهل صبوح در چه کارید؟
شب میگُذرد رَوا مَدارید ۱
مانندهٔ آفتابِ رَخْشان
از جامِ صَبوحْ سَر بَرآرید ۲
ای شَب شِمُران اگر شُمار است
باری شبِ زُلْفِ او شُمارید ۳
زَخمی که زدهست وانِمایید
گَر پنجهٔ شیر را شکارید ۴
در خواب شوید ای مَلولان
وین خَلْوَت را به ما سپارید ۵
میآید آن نِگار امشب
چون مُنتَظِرانِ آن نِگارید ۶
زان روی که شَمسِ دینِ تبریز
دانَد که شما در انتظارید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.