(۱۳) حکایت سلطان محمود که با دیوانه نشست

بر دیوانهٔ محمود بنشست
نهاد او چشم برهم، شاه بشکست ۱

بدو گفت این چرا کردی، چنین گفت
که تا رویت نه بینم، شه برآشفت ۲

بدو گفتا لقای شاهِ عالم
نمی‌داری روا؟ گفت آنِ خود هم ۳

چو خود بینی درین مذهب روا نیست
اگر غیری به بینی جز خطا نیست ۴

شهش گفتا اولوالامر جهانم
بوَد بر تو همه حکمی روانم ۵

بدو دیوانه گفتا هین بیندیش
که امر تو روان چون نیست بر خویش ۶

نباشد بر دگر کس هم روانه
مرا مبشول چند آری بهانه ۷

نمی‌آید ترا زین خواجگی ننگ
که گِرد آوردهٔ عمری دو مَن سنگ؟ ۸

کسی باشد بمعنی مالک خویش
که نه ناجی بود نه هالک خویش ۹

نمی‌دانی که کوژی ای مرائی
چرا در راستی خود را نمائی ۱۰