غزل ۷۱۷ - آن کس که به بندگیت آید

آن کَس که به بَندگیْت آید
با او تو چُنین کُنی نَشایَد ۱

ای رویِ تو خوب و خویِ تو خوش
چون تو گُهَری فَلَک نَزایَد ۲

رویِ تو و خویِ تو لَطیف است
سِرِّ دلِ تو لَطیف بایَد ۳

آن شَخص که مُردنی‌ست فردا
امروزْ چرا جَفا نِمایَد؟ ۴

چیزی که به خود نمی‌پَسَندد
آن بر دِگَری چه آزْمایَد؟ ۵

از خَشمْ مَخایْ هیچ کَس را
تا خَشمِ خدا تو را نَخایَد ۶

بَرخیز زِ قَصدِ خونِ خَلْقان
تا بر سَرِ تو فرونیایَد ۷

آنگاه قَضا زِ تو بِگَردد
کانْ وَسْوَسه در دِلَت نیایَد ۸

ای گفته که مَردم این چه مَردی‌ست؟
کِابْلیسْ تو را چُنین بِگایَد ۹