(۱۹) حکایت مرد مجنون و رعنایان

بره دربود مجنونی نشسته
که می‌رفتند قومی یک دو رسته ۱

مگر آن قوم دنیاوار بودند
که غرق جامه و دستار بودند ۲

ز رعنائی و کبر و نحوت و جاه
چو کبکان می‌خرامیدند در راه ۳

چو آن دیوانهٔ بی خان و بی مان
بدید آن خیلِ خود بین را خرامان ۴

کشید از ننگ سر در جیب آنگاه
که تا زان غافلان خالی شد آن راه ۵

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب
یکی پرسید ازو کای مردِ بی عیب ۶

چرا چون روی رعنایان بدیدی
شدی آشفته و سر درکشیدی ۷

چنین گفت او که سر را درکشیدم
ز بس باد بروت اینجا که دیدم ۸

که ترسیدم که برباید مرا باد
چو بگذشتند سر بر کردم آزاد ۹

ولی چون گندِ رعنایان شنیدم
شدم بی طاقت و سر درکشیدم ۱۰

چو هفت اعضات رعنائی گرفتست
جهانی از تو رسوائی گرفتست ۱۱

کسانی کین صفت از خویش بردند
بدنیا کار عقبی پیش بردند ۱۲