این شعر درباره اسکندر است که پس از مرگش، حکیمی بر سر خاک او میگوید که اسکندر با وجود سفرهای بسیار و گشتن جهان، اکنون از گردش جهان رها شده است. حکیم از او میپرسد که چرا رفت و آمد میکرد و از گنج و مقصد نهایی خود بیخبر بود. این متن به بیهودگی تلاشهای دنیوی و مرگ میپردازد.
محتوا شامل مفاهیم فلسفی و انتقادی درباره مرگ و بیهودگی تلاشهای دنیوی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به درک اولیه از تاریخ و ادبیات دارد.
(۱۱) حکایت اسکندر و کلمات حکیم بر سر او
حکیمی بر سر خاکش چنین گفت ۱
که شاها تو سفر بسیار کردی
ولیکن نه چنین کین بار کردی ۲
بسی گِرد جهان گشتی چو افلاک
کنون گشتی تو از گشت جهان پاک ۳
چرا چون میشدی میآمدی تو
چرا میآمدی چون میشدی تو ۴
نه ازگنج آگهی اینجا که هستی
نه آگه تا که آنجا میفرستی ۵
چرا بایست چندین بند آخر
ازین آمد شدن تا چند آخر ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.