(۱۶) حکایت مؤذّن و سؤال مرد از دیوانه

خوش آوازی ز خیل نیکخواهان
مؤذّن بود در شهر سپاهان ۱

در آن شهر از بزرگی گنبدی بود
که سر در گنبد گردنده می‌سود ۲

بر آن گنبد شد آن مرد سرافراز
نماز فرض را می‌داد آواز ۳

یکی دیوانهٔ می‌رفت در راه
یکی پرسید ازو کای مردِ آگاه ۴

چه می‌گوید برین گنبد مؤذّن
جوابش ده تو ای محبوب محسن (؟) ۵

که این جوزست از سر تا قدم پوست
که می‌افشاند او بر گنبد ای دوست ۶

چو او از صدقِ معنی می‌نجنبد
یقین می‌دان که چون جوزست و گنبد ۷

تو همچون جوزی از غفلت که داری
نود نُه نام بر حق می‌شماری ۸

چو در تو هیچ نامی را اثر نیست
ز صد کم یک ترا صد یک خبر نیست ۹

چو نعمت بر تو نشمرد او هزاران
تو هم مشمر بدو چون صرفه کاران ۱۰

چو نام خویشتن حق بی‌نشان کرد
چه گونه یاد او هرگز توان کرد ۱۱

چو نتوانی ز کنه او نفس زد
نمی‌باید نفس از هیچکس زد ۱۲