این متن شعری است که از درد و رنج انسانهایی سخن میگوید که در شرایط سخت زندگی میکنند و از طبیعت و شرایط نامساعد شکایت دارند. همچنین، به حالت مستی و بیخبری از دنیا اشاره میکند و از ساقی و جام شراب به عنوان نمادهایی برای فرار از واقعیت استفاده میشود.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۶۹۹ - بیچاره کسی که می ندارد
غوره به سَلَف هَمیفَشارد ۱
بیچاره زمین که شوره باشد
وین ابرِ کَرَم بَرو نَبارد ۲
باری دلِ من صَبوحْ مَست است
وامِ شبِ دوش میگُزارد ۳
گفتم به صَبوحْ خُفتگان را
پامُزدِ وِیْام که سَر بَرآرَد ۴
امروزْ گُریخت شَرم از من
او بر کَفِ مَستْ کِی نِگارَد؟ ۵
ساقیست گرفته گوشَم امروز
یک لحظه مرا نمیگُذارَد ۶
جامِ چو عَصاشْ اژدَها شُد
بر قِبْطیِ عقلْ میگُمارَد ۷
خاموش و بِبین که خُمِّ مَستان
چون جامِ شَریف میسِپارَد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.