غزل ۶۹۹ - بیچاره کسی که می ندارد

بیچاره کسی که میْ ندارد
غوره به سَلَف هَمی‌فَشارد ۱

بیچاره زمین که شوره باشد
وین ابرِ کَرَم بَرو نَبارد ۲

باری دلِ من صَبوحْ مَست است
وامِ شبِ دوش می‌گُزارد ۳

گفتم به صَبوحْ خُفتگان را
پامُزدِ وِیْ‌ام که سَر بَرآرَد ۴

امروزْ گُریخت شَرم از من
او بر کَفِ مَستْ کِی نِگارَد؟ ۵

ساقی‌ست گرفته گوشَم امروز
یک لحظه مرا نمی‌گُذارَد ۶

جامِ چو عَصاشْ اژدَها شُد
بر قِبْطیِ عقلْ می‌گُمارَد ۷

خاموش و بِبین که خُمِّ مَستان
چون جامِ شَریف می‌سِپارَد ۸