غزل ۶۹۳ - جانی که ز نور مصطفی زاد

جانی که زِ نورِ مُصطفی زاد
با او تو مَگو زِ داد و بیداد ۱

هرگز ماهیْ سَباحَت آموخت؟
آزادی جُستْ سَروِ آزاد؟ ۲

خاری که زِ گُلْبُنِ طَرَب رُست
گُلْزار به رویِ او شود شاد ۳

دور است رِواق‌هایِ شادی
از آتش و آب و خاک و از باد ۴

زین چارْ بَسیطِ چون چَلیپا
تَرکیبِ مُوَحِّدانْ بُرون باد ۵

زان سو فَلَکی‌ست نیکْ روشن
زان سو مَلَکی‌ست بَسته مِرصاد ۶

کمتر بَخشش دو چَشمْ بَخشَد
بینا و حکیم و تیز و اُستاد ۷

با دیدهٔ جانْ چو واپَس آیی
در عالَمِ آب و گِل به ارشاد ۸

بینی تو و دیگران نَبینَند
هر سو نوری به رَسمِ میلاد ۹

در هر ابری هزار خورشید
در هر ویرانْ بهشتِ آباد ۱۰

تَختی بِنَهی به قَصرِ مَردان
هم خیمه زنی به بامِ اَوْتاد ۱۱

بویی بِبَری زِ شَمسِ تبریز
کو راست مَلَک مُطیع و مِنْقاد ۱۲