غزل ۶۹۱ - هر چند که بلبلان گزینند

هر چند که بُلبُلان گُزینند
مُرغانِ دِگَر خَمُش نَشینَند ۱

خود گیر که خَرمَنی ندارند
نَزْ خَرمَنِ فقر دانه چینَند؟ ۲

از حَلْقه بُرون نه‌ایم ما نیز
هر چند که آن شَهان نِگینَند ۳

گَر وَلْوَلهٔ مرا نخواهند
از بَهرِ چه کارم آفرینَند ۴

شیرین و تُرُش مُرادِ شاه است
دو دیگ نَهاده بَهرِ اینَند ۵

بایِسْت بُوَد تُرُش به مَطْبَخ
چون مَخْموران بدان رَهینَند ۶

هر حالتِ ما غذایِ قومی‌ست
زینْ اَغْذیه غَیْبیانْ سَمینَند ۷

مُرغانِ ضَمیر از آسْمانَند
روزی دو سه بَستهٔ زمینَند ۸

زانْشان زِ فَلَک گُسیل کردند
هر چند ستارگانِ دینَند ۹

تا قَدْرِ وصالِ حَق بدانَند
تا دَردِ فِراقِ حَق بِبینَند ۱۰

بر خاکْ قُراضه گَر بِریزند
آن را نَهِلَند و بَرگُزینَند ۱۱

شَمسِ تبریز کم سُخَن بود
شاهانْ همه صابِر و اَمینَند ۱۲