این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر زیبایی معشوق و احساسات عمیق خود را توصیف میکند. او از رنج هجران و عشق بیپایان خود سخن میگوید و آرزو میکند که معشوق نیز احساسات او را درک کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۶۸۸ - روی تو به رنگ ریز کان ماند
زُلْفِ تو به نَقْش بَندِ جان مانَد ۱
گَر سایهٔ برگِ گُل فُتَد بر تو
بر عارضِ نازُکَتْ نشان مانَد ۲
روزی گُذَرَد زِ هَجْرِ تو سالی
مِسکین عاشقْ چِسان جوان مانَد؟ ۳
دِلْتَنگ نِیَم اگرچه دلْ تَنگم
کاخِر دلِ من بدان دَهان مانَد ۴
در چَشمِ من آی تا تو هم بینی
یک تَنْ که به صد هزارْ جان مانَد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.