شاعر از گریهای سخن میگوید که گلوگیر شده و آسمان را پستتر از آب و دانهاش میداند.
متن دارای مفاهیم عاطفی و انتزاعی است که درک آن برای کودکان دشوار است و ممکن است برای نوجوانان و بزرگسالان جذابتر باشد.
تکبیت ۱۳۷۱ - ز گریهای که مرا در گلو گره گردد
سپهر سفله کند کم ز آب و دانهٔ من ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.