شاعر احساس ناتوانی و بیوزنی خود را در برابر دنیای پرآشوب بیان میکند و خود را به حبابی در دریای طوفانی تشبیه مینماید.
مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی در متن وجود دارد که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد.
تکبیت ۱۳۵۷ - بجز کسب هوا از من دگر کاری نمیآید
درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.