این متن شعری است که به زیبایی و تأثیرگذاری غمزههای معشوق اشاره میکند و بیان میکند که اگر او نخندد، چه کسی میتواند بخندد. همچنین، به قدرت و تأثیرگذاری عشق و احساسات اشاره میکند و از خواننده میخواهد که مانند موج دریا بیقرار باشد و از غم و اندوه دوری کند. شعر به زیبایی از تشبیهات و استعارات استفاده کرده است.
این متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۶۷۳ - کسی کز غمزهیی صد عقل بندد
گَر او بر ما نَخَندد پس کِه خَندد؟ ۱
اگر تَسْخَر کُند بر چَرخ و خورشید
بُوَد انصاف و انصافْ آن پَسَندد ۲
دلا میجوش همچون موجِ دریا
که گَر دریا بیارامَد بِگَندد ۳
چو خورشیدیّ و از خود پاک گَشتی
زِ تو چَنگِ اَجَل جُز غَم نَرَندد ۴
شِکَرشیرینیِ گفتن رَها کُن
وَلیکِن کانِ قَندی چون نَقَندد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.