در این متن، شاعر از بیخانمانی و سرگردانی خود سخن میگوید و بیان میکند که جز دریا و سیلاب، منزلی ندارد. همچنین اشاره میکند که از خودگذشتگی کرده و در آغوش یار آرام گرفتهاست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'بحر' و 'سیلاب' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
تکبیت ۱۲۲۹ - نیست غیر از بحر، چون سیلاب، ما را منزلی
گرد راه از خویش در آغوش یار افشاندهایم ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.