شاعر از خشکسالی و تشنگی روحی خود میگوید و بیان میکند که حتی اشکهایش نیز خشکیدهاند و به گریهای مستانه نیاز دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
تکبیت ۱۰۷۷ - خشکسال زهد نم در جوی من نگذاشته است
تشنهٔ یک هایهای گریه مستانهام ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.