این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذبههای روحانی سخن میگوید. او از دلدادگی به معشوقی الهی و تأثیرات عمیق این عشق بر وجود خود میگوید. شاعر از تجربههای عرفانی خود، مانند دیدن جمال معشوق و تأثیر آن بر جهان هستی، سخن میگوید و به مفاهیمی مانند تجلی الهی و عشق معنوی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۴۳ - در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد
آن دِلْبَرِ عَیّارْ مرا دید نشان کرد ۱
من در پِیِ آن دِلْبَرِ عَیّار بِرَفتم
او رویِ خود آن لحظه زِ من باز نَهان کرد ۲
من در عَجَب افتادم از آن قُطبِ یگانه
کَزْ یک نَظَرش جُمله وجودَمْ همه جان کرد ۳
ناگاه یک آهو بُد و صد رَنگ عِیان شُد
کَزْ تابشِ حُسنَش مَهْ و خورشید فَغان کرد ۴
آن آهویِ خوش نافْ به تبریز رَوان گشت
بغدادِ جهان را به بَصیرت هَمَدان کرد ۵
آن کَس که وِرا کرد به تَقلید سُجودی
فَرخُنده و بُگْزیده و مَحبوبِ زمان کرد ۶
آنها که بِگُفتند که ما کامِل و فَردیم
سَرگشته و سودایی و رُسوایِ جهان کرد ۷
سُلطانِ عَرَفْناکْ بُدَش مَحْرَمِ اسرار
تا سِرِّ تَجَلّیِّ اَزَل جُمله بیان کرد ۸
شَمسُ الْحَقِ تبریز چو بُگْشاد پَرِ عشق
جِبْریلِ امین را زِ پِیِ خویش دَوان کرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.