متن بیانگر حالت درونی شاعر است که خود را به درخت بید مجنون تشبیه کرده و از سکوت و رنج خود سخن میگوید. شاعر از مخاطب میخواهد که به جای پرسیدن از حالش، از زیباییهای موجود بهره ببرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
تکبیت ۹۶۷ - بید مجنونیم، برگ ما زبان خامشی است
گل بچین از برگ ما، احوال بار ما مپرس ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.