غزل ۶۲۲ - جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید

جانْ پیشِ تو هر ساعت می‌ریزد و می‌رویَد
از بَهرِ یکی جان کَس چون با تو سخن گوید؟ ۱

هر جا که نَهی پایی از خاک بِرویَد سَر
وَزْ بَهرِ یکی سَر کَس دست از تو کجا شوید؟ ۲

روزی که بِپَرَّد جان از لَذَّتِ بویِ تو
جان داند و جان داند کَزْ دوست چه می‌بویَد ۳

یک دَم که خُمارِ تو از مغز شود کمتر
صد نوحه بَرآرَد سَر هر مویْ هَمی‌مویَد ۴

من خانه تَهی کردم کَزْ رَختِ تو پُر دارم
می‌کاهَم تا عشقَت اَفْزاید و اَفْزوید ۵

جانم زِ پِیِ عشقِ شَمسُ الْحَقِ تبریزی
بی‌پایْ چو کَشتی‌ها در بَحْر ‌هَمی‌پویَد ۶