شاعر در دوران پیری از حسرت و پشیمانی سخن میگوید و افسوس میخورد که اکنون که دیگر دندانی ندارد، مجبور به سکوت است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی مرتبط با پیری و حسرت است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا جذاب نباشد.
تکبیت ۷۵۳ - از پشیمانی سخن در عهد پیری میزنم
لب به دندان میگزم اکنون که دندانم نماند ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.