این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و اخلاقی مانند توبه، دعا، وفا، و نور الهی سخن میگوید. شاعر از خواننده میخواهد که به سوی توبه و پاکسازی درون روی آورد و از جفاجویی و گناه دست بردارد. همچنین، به یادآوری مرگ و قضا اشاره میکند و تأکید میکند که تنها نور الهی میتواند راهنمای انسان در زندگی و پس از مرگ باشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و قضا ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و نامفهوم باشد.
غزل ۶۱۱ - ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد
وِیْ نَفْسِ جَفاپیشه هنگامِ وَفا آمد ۱
بِنْگَر به سویِ روزَن بُگْشایْ دَرِ توبه
پَرداخته کُن خانه هین نوبَتِ ما آمد ۲
از جُرم و جَفاجویی چون دست نمیشویی؟
بر رویْ بِزَن آبی میقاتِ صَلا آمد ۳
زین قبله به یاد آری چون رو به لَحَد آری
سودَت نکُند حَسرت آن گَهْ که قَضا آمد ۴
زین قبله بِجو نوری تا شمعِ لَحَد باشد
آن نور شود گُلْشَن چون نورِ خدا آمد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.