این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید و بیان میکند که عشق و وصال معشوق آنقدر ارزشمند است که همه چیز در برابر آن بیارزش میشود. شاعر از حالات عاشقانه، بیقراری، و فداکاری در راه عشق سخن میگوید و از دست دادن عقل و جان در این راه را ستایش میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فداکاری و از دست دادن عقل ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۶۰۷ - ای دل به غمش ده جان یعنی بنمیارزد
بیسَر شو و بیسامان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۱
چون لَعْلِ لَبَش دیدی یک بوسه بِدُزدیدی
بَرخیز زِ لَعْل و کان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۲
در عشقْ چُنان چوگان میباش به سَر گَردان
چون گویْ دَرین میدان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۳
بیپا شُد و بیسَر شُد تا مَردِ قَلَنْدَر شُد
شاباش زِهی اَرْزان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۴
چون آتشِ نو کردی عقلم به گِرو کردی
خاکِ تواَم ای سُلطان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۵
بر عشقْ گُذشتم من قُربانِ تو گشتم من
آن عیدْ بدین قُربان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۶
چون مَردمِ دیوانه ویران کُنم این خانه
آن وَصلْ بدین هِجْران یعنی بِنِمیاَرْزَد ۷
تا دل به قَمَر دادم از گَردشِ او شادم
چون چَرخ شُدم گَردان یعنی بِنِمیاَرْزَد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.