شاعر از زندگی و مرگ سخن میگوید و بیان میکند که دلی که از نعمتهای زندگی سیاه شده، بهتر است مانند تشنهای که به آب حیات رسیده و سپس رفته باشد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار میباشد.
تکبیت ۵۷۶ - دلم ز منّت آب حیات گشت سیاه
خوش آن که تشنه به آب بقا رسید و گذشت ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.