غزل ۵۹۵ - آن را که درون دل عشق و طلبی باشد

آن را که درونِ دلْ عشق و طَلَبی باشد
چون دلْ نَگُشایَد دَر آن را سَبَبی باشد ۱

رو بر دَرِ دل بِنْشین کان دِلْبَرِ پنهانی
وَقتِ سَحَری آید یا نیمْ شبی باشد ۲

جانی که جُدا گردد جویایِ خدا گردد
او نادره‌یی باشد او بواَلْعَجَبی باشد ۳

آن دیده کَزین ایوان ایوانِ دِگَر بیند
صاحِب نَظَری باشد شیرین لَقَبی باشد ۴

آن کَس که چُنین باشد با روحْ قَرین باشد
در ساعتِ جانْ دادن او را طَرَبی باشد ۵

پایَش چو به سنگ آید دُرّیش به چَنگ آید
جانش چو به لب آید با قَنْدلَبی باشد ۶

چون تاجِ مُلوکانَش در چَشم نمی‌آید
او بی‌پدر و مادر عالی نَسبی باشد ۷

خاموش کُن و هر جا اسرار مَکُن پیدا
در جمعِ سَبُک روحان هم بولَهَبی باشد ۸