شاعر از عشق به یار خود سخن میگوید و بخت خود را با محراب مقایسه میکند، نشاندهندهی عشق و تقدس این رابطه.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد و درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
تکبیت ۴۶۲ - قانع از قامت یار است به خمیازهٔ خشک
بخت آغوش من و طالع محراب یکی است ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.