در این بیت، شاعر از زیبایی و جذابیت سنبلهای زلف یار خود سخن میگوید و آن را با گلهای پژمردهای مقایسه میکند که مانند تقویمهای قدیمی از ارزش و اعتبار افتادهاند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای ادبی است که درک آنها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
تکبیت ۴۱۷ - سنبل زلف از رخش تا بر کنار افتاده است
گل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.