شاعر خود را به درخت بید مجنون در بستان زندگی تشبیه کرده و بیان میکند که تنها کاری که از عهدهاش برمیآید، سر به زیر انداختن از شرم است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات نیاز دارد.
تکبیت ۳۵۰ - بید مجنونیم در بستانسرای روزگار
سر به پیش انداختن از شرم، بار ما بس است ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.