خضر با بیرون آوردن گلیم خود از تاریکی، نمادی از نجات و روشنگری است. شاعر از عقل میخواهد که او را به سودای خضر رها کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق آن نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفهٔ عرفانی دارد.
تکبیت ۱۷۱ - خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش
ای عقل واگذار به سودای او مرا ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.