شاعر بیان میکند که با وجود تلاشهای فراوان و تحمل رنجهای زیاد (مانند بوسه زدن بر آبلههای کف پا)، هیچ رهروی در این راه نبوده که او را نشکسته باشد. این متن نشاندهندهی ناامیدی و درد ناشی از بیوفایی یا بیتوجهی دیگران است.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک احساسات پیچیدهی بیانشده دارد.
تکبیت ۱۰۲ - گر چه چون آبله بر هر کف پا بوسه زدم
رهروی نیست درین راه که نشکست مرا ۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.