این متن شعری است که در آن شاعر از مستی و عشق سخن میگوید و به عناصر مختلفی مانند رباب، مرغ آبی، میر ساقی، عمر باقی، میر غوغا، شور و سودا اشاره میکند. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوقهاش سخن میگوید و از مستی و آرامشی که در حضور او احساس میکند، صحبت میکند. در نهایت، شاعر به تنهایی و یکتایی خود در این حالت اشاره میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و حالات روحی خاص ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۵۳۴ - رو آن ربابی را بگو مستان سلامت میکنند
وان مُرغِ آبی را بگو مَستان سَلامَت میکنند ۱
وان میرِ ساقی را بگو مَستان سَلامَت میکنند
وان عُمرِ باقی را بگو مَستان سَلامَت میکنند ۲
وان میرِ غوغا را بگو مَستان سَلامَت میکنند
وان شور و سودا را بگو مَستان سَلامَت میکنند ۳
ای مِهْ زِ رُخسارت خَجِل مَستان سَلامَت میکنند
وِیْ راحت و آرامِ دل مَستان سَلامَت میکنند ۴
ای جانِ جانْ ای جانِ جان مَستان سَلامَت میکنند
ای تو چُنین و صد چُنان مَستان سَلامَت میکنند ۵
این جا یکی با خویش نیست مَستان سَلامَت میکنند
یک مَست این جا بیش نیست مَستان سَلامَت میکنند ۶
ای آرزویِ آرزو مَستان سَلامَت میکنند
آن پَرده را بَردار زو مَستان سَلامَت میکنند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.