در این متن، شاعر به مخاطب خود پاسخ میدهد که او را دیوانه و بیعقل میخواند، اما در واقع این مخاطب است که عقل را از شاعر جستجو میکند. همچنین، شاعر به انتقاد مخاطب درباره بیشرمی و آهنرویی پاسخ میدهد و اشاره میکند که آینه همیشه آهنرویی را نشان میدهد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'آئینه کند همیشه آهن روئی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۴۱ - گفتی که تو دیوانه و مجنون خوئی
دیوانه توئی که عقل از من جوئی ۱
گفتی که چه بیشرم و چه آهن روئی
آئینه کند همیشه آهن روئی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.