شاعر در این بیتها به فردی هشیار خطاب میکند و با اشاره به مستی خود از روی بدکرداری، به او هشدار میدهد که طاعت و عبادتش ممکن است آنگونه که فکر میکند ارزشمند نباشد و در واقع در مسیر درستی قرار ندارد.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، اشاره به مستی و بدکرداری ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامناسب باشد.
رباعی ۱۹۲۷ - گر من مستم ز روی بدکرداری
ای خواجه برو تو عاقل و هشیاری ۱
تو غره به طاعتی و طاعت داری
این آن سر پل نیست که میپنداری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.