شاعر در این ابیات از غمهای خود میگوید و اشاره میکند که گویی مخاطبش نیز در غم خود غرق شده است. او از این میترسد که مخاطبش نباشد و تنها بماند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا سنگین باشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
رباعی ۱۹۰۹ - غمهای مرا همه بناغم داری
واندر غم خود همچو بناغم داری ۱
گویی که تراام و چرا غم داری
ترسم که نباشی و چراغم داری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.