شاعر در این شعر از سفر عاشقانهاش در بیابان عشق سخن میگوید، با امید یافتن خبری از وصال معشوق. در هر قدم، او با صحنههایی از رنج و اندوه مواجه میشود.
محتوا دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که برای درک عمیقتر، به بلوغ عاطفی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان کمسنوسال نامفهوم باشد.
رباعی ۱۸۵۲ - در بادیهٔ عشق تو کردم سفری
تا بو که بیایم ز وصالت خبری ۱
در هر منزل که مینهادم قدمی
افکنده تنی دیدم و افتاده سری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.