شاعر در این ابیات از احساسات متناقضی مانند شادی و رنج، و همچنین یادگیری در سنین مختلف سخن میگوید. او به زیباییهای زندگی و تجربیات آن اشاره میکند و از بخت جوانی در دوران پیری یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادها ممکن است برای گروههای سنی پایینتر قابل درک نباشد.
رباعی ۱۸۵۰ - خوش میسازی مرا و خوش میسوزی
خوش پرده همی دری و خوش میدوزی ۱
آموختیم جوانی اندر پیری
از بخت جوان صلای پیرآموزی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.