خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از بی‌توجهی معشوق شکایت می‌کند و می‌گوید حتی اگر گناهی نکرده‌ای، چرا به سوی من نگاهی نمی‌کنی؟ دل من از دیدن رخسار تو می‌نالد، اما تو حتی آهی بر آینهٔ دلم نمی‌کنی.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده‌تر، مناسب مخاطبان نوجوان و بزرگسال است.
رباعی ۱۸۴۸ - خود هیچ بسوی ما نگاهی نکنی
خود هیچ بسوی ما نگاهی نکنی
گیرم که گناهست گناهی نکنی ۱
دل در گل رخسار تو می‌نالد زار
بر آینهٔ دلم تو آهی نکنی ۲
گیرم که گناهست گناهی نکنی ۱
دل در گل رخسار تو می‌نالد زار
بر آینهٔ دلم تو آهی نکنی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۸۴۷ - خود را چو دمی ز یار محرم یابی
گوهر بعدی:رباعی ۱۸۴۹ - خوش باش که خوش نهاد باشد صوفی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
