شاعر در این ابیات از حالتی از مستی و بیخودی سخن میگوید و تفاوت بین خود و دیگری را بیان میکند. همچنین، از جریان آب و حرکت سنگ در آسیا به عنوان نمادی از چرخهی زندگی و پستیها یاد میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مستی میتواند نیاز به درک بالاتری از مفاهیم نمادین داشته باشد.
رباعی ۱۸۲۲ - تو سیر شدی من نشدم زین مستی
من نیست شدم تو آنچه هستی هستی ۱
تا آب ز نا و آسیا میریزد
میگردد سنگ و میزخد در پستی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.