این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند عشق الهی، حقایق معنوی، و نگاه درست به هستی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عشوه، جور، و وفا استفاده میکند تا تفاوت بین نگاه ظاهری و حقیقت باطنی را نشان دهد. همچنین، به اهمیت عشق به خدا و دوری از تعلقات دنیوی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از واژهها و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۵۰۳ - بر شکرت جمع مگسها چراست؟
نُکتهٔ لاحَوْلِ مَگَس ران کجاست؟ ۱
هر نَظَری بر رُخِ او راست نیست
جُز نَظَری کو زِ اَزَل بود راست ۲
اسبِ خَسان را به رُخی پِیْ بِزَن
عشوه دِهْ ای شاه که این رویِ ماست ۳
عشوه و عَیّاری و جور و دَغَل
تو نکُنی وَرْ کُنی از تو رَواست ۴
از تو اگر سنگ رَسَد گوهر است
گَر تو کُنی جور، بِهْ از صد وَفاست ۵
تیره نَظَر چون که بِبینَد دو نَقْش
جامه دَرَد، نَعْره زَنَد کین صَفاست ۶
چون که هر اندیشه خیالی گُزید
مَجْلِسِ عشّاقِ خیالَش جُداست ۷
کعبه چو از سنگ پَرَستان پُر است
روی به ما آر، که قبلهیْ خداست ۸
آن کِه ازین قبله گدایی کُند
در نَظَرش سَنْجَر و سُلطان گداست ۹
جُز که به تبریز بَرِ شَمسِ دین
روحْ نیاسود و نَخُفت و نَخاست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.