غزل ۵۰۳ - بر شکرت جمع مگس‌ها چراست؟

بر شِکَرت جمعْ مگس‌ها چراست؟
نُکتهٔ لاحَوْلِ مَگَس ران کجاست؟ ۱

هر نَظَری بر رُخِ او راست نیست
جُز نَظَری کو زِ اَزَل بود راست ۲

اسبِ خَسان را به رُخی پِیْ بِزَن
عشوه دِهْ ای شاه که این رویِ ماست ۳

عشوه و عَیّاری و جور و دَغَل
تو نکُنی وَرْ کُنی از تو رَواست ۴

از تو اگر سنگ رَسَد گوهر است
گَر تو کُنی جور، بِهْ از صد وَفاست ۵

تیره نَظَر چون که بِبینَد دو نَقْش
جامه دَرَد، نَعْره زَنَد کین صَفاست ۶

چون که هر اندیشه خیالی گُزید
مَجْلِسِ عشّاقِ خیالَش جُداست ۷

کعبه چو از سنگ پَرَستان پُر است
روی به ما آر، که قبله‌یْ خداست ۸

آن کِه ازین قبله گدایی کُند
در نَظَرش سَنْجَر و سُلطان گداست ۹

جُز که به تبریز بَرِ شَمسِ دین
روحْ نیاسود و نَخُفت و نَخاست ۱۰