این شعر دربارهٔ دلِ بیچارهای است که مانند آینهای هر اثری را بازتاب میدهد. اگر از صفات خود فراتر رود، با دردسر مواجه میشود. آینهای که هم خیر و هم شر را منعکس میکند، اما خود از بازتابهایش بیخبر است و بنابراین غمی ندارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، تفسیر این شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۸۰۵ - بیچاره دلا که آینهٔ هر اثری
گر سر کشی از صفات با دردسری ۱
ای آینهای که قابل خیر وشری
زان عکس ترا چه غم که تو بیخبری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.