شاعر در این ابیات از تحول و ارتقاء خود از وضعیتی پست به مقامی بلند سخن میگوید. او با تشبیه خود به نهال و خاک، بیان میکند که چگونه با توجه و لطف دیگری (احتمالاً معشوق یا مراد) به جایگاهی رفیع مانند فلک رسیده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 15 سال قابل درک نباشد.
رباعی ۱۷۹۰ - گر آب دهی نهال خود کاشتهای
ور پست کنی مرا تو برداشتهای ۱
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشتهای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.