خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از تحول و ارتقاء خود از وضعیتی پست به مقامی بلند سخن می‌گوید. او با تشبیه خود به نهال و خاک، بیان می‌کند که چگونه با توجه و لطف دیگری (احتمالاً معشوق یا مراد) به جایگاهی رفیع مانند فلک رسیده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 15 سال قابل درک نباشد.
رباعی ۱۷۹۰ - گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای
گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای
ور پست کنی مرا تو برداشته‌ای ۱
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشته‌ای ۲
ور پست کنی مرا تو برداشته‌ای ۱
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشته‌ای ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۸۹ - در باغ درآب با گل اگر خار نه‌ای
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۹۱ - گر با همه‌ای چو بی منی بی‌همه‌ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
