خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی است که در آن صوفیان به دنبال باده‌ی معنوی می‌گردند و بر این باورند که این باده از خم خداوند سرچشمه می‌گیرد. شعر بر عشق، مستی معنوی، و رهایی از تظاهر زاهدانه تأکید دارد و بیان می‌کند که در چنین حالتی، همه خطاها بخشیده می‌شوند و عشق حقیقی جایگزین تظاهر می‌شود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی معنوی و توبه‌شکنی نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی برای درک کامل دارند.
غزل ۴۹۷ - صوفیان آمدند از چپ و راست
صوفیان آمدند از چپ و راست
دَر به دَر کو به کو که باده کجاست؟ ۱
دَرِ صوفی دل است و کویَش جان
بادهٔ صوفیان زِ خُمِّ خداست ۲
سَرِ خُم را گُشاد ساقی و گفت
اَلصَّلا هر کسی که عاشقِ ماست ۳
این چُنین باده و چُنین مَستی
در همه مذهبی حَلال و رَواست ۴
توبه بِشْکَن که در چُنین مَجْلِس
از خَطا توبه صد هزار خطاست ۵
چون شِکَستی تو زاهِدان را نیز
اَلصَّلا زَن که روزْ روزِ صَلاست ۶
مَردُمَت گَر زِ چَشمِ خویش انداخت
مَردمِ چَشمِ عاشقانَت جاست ۷
گَر بِرَفت آبِ روی کمتر غم
جایِ عاشق بُرونِ آب و هواست ۸
آشنایان اگر زِ ما گشتند
غَرقه را آشنا در آن دریاست ۹
دَر به دَر کو به کو که باده کجاست؟ ۱
دَرِ صوفی دل است و کویَش جان
بادهٔ صوفیان زِ خُمِّ خداست ۲
سَرِ خُم را گُشاد ساقی و گفت
اَلصَّلا هر کسی که عاشقِ ماست ۳
این چُنین باده و چُنین مَستی
در همه مذهبی حَلال و رَواست ۴
توبه بِشْکَن که در چُنین مَجْلِس
از خَطا توبه صد هزار خطاست ۵
چون شِکَستی تو زاهِدان را نیز
اَلصَّلا زَن که روزْ روزِ صَلاست ۶
مَردُمَت گَر زِ چَشمِ خویش انداخت
مَردمِ چَشمِ عاشقانَت جاست ۷
گَر بِرَفت آبِ روی کمتر غم
جایِ عاشق بُرونِ آب و هواست ۸
آشنایان اگر زِ ما گشتند
غَرقه را آشنا در آن دریاست ۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۹۶ - طرب ای بحر اصل آب حیات
گوهر بعدی:غزل ۴۹۸ - فعل نیکان محرض نیکی‌ست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
