خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و بیداری سخن می‌گوید و خود را به چنگی تشبیه می‌کند که نواخته می‌شود. او از تاریکی جهان و ناله‌های خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به زاری‌هایش پایان دهد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و احساسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
رباعی ۱۷۲۲ - ای داده مرا چو عشق خود بیداری
ای داده مرا چو عشق خود بیداری
وین شمع میان این جهان تاری ۱
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گوئی بس است تا کی زاری ۲
وین شمع میان این جهان تاری ۱
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گوئی بس است تا کی زاری ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۲۱ - ای داده مرا به خواب در بیداری
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۲۳ - ای دام هزار فتنه و طراری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
