شاعر در این شعر به باغ بهشتی اشاره میکند که پر از زیباییها و موجودات الهی است، اما از دید مردم پنهان است. او خطاب به دل میگوید که اگر کسی منکر وجود این باغ شود، قابل درک است زیرا آن را تجربه نکرده است.
مفاهیم عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. این شعر نیاز به درک عمیقتری از مفاهیم معنوی و ادبی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد توسعه مییابد.
رباعی ۱۷۰۹ - ای باغ خدا که پر بت و پر حوری
از چشم خلایق اینچنین چون دوری ۱
ای دل نچشیدهای می منصوری
گر منکر آن باغ شوی معذوری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.