رباعی ۱۷۰۷ - ای باده تو باشی که همه داد کنی

ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی ۱

چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی ۲