این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر عشق و ارادت خود را به معشوق بیان میکند. او از یاد معشوق به عنوان منبع زندگی خود یاد میکند و خود را همواره در سجده و عبادت آستان معشوق میداند. شاعر از روح معشوق سخن میگوید و او را شایسته سجده میداند. در نهایت، شاعر از معشوق درخواست میکند که به او توجه کند، چرا که او نیز بخشی از راه و مسیر معشوق است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۹۰ - مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست
همیشه سَجده گَهَم آستانِ خَرگَهِ توست ۱
به هر شبی کُشَدم تا به روزْ زنده کُند
نَوایِ آن سگ کو پاسْبانِ دَرگَهِ توست ۲
زِ پیشْ آب و گِلِ من بِدید روحِ تو را
خِرَد بِگُفت که سَجده کُنَش که او شَهِ توست ۳
سُجود کرد و در آن سَجده مانْد تا به اَبَد
نَهاده روی بر آن خاکِ خوشْ که او رَهِ توست ۴
چه باشَدَت اگر این شوره خاک را که مَنَم
به نَعل بازنَوازی که آن گُذَرگَهِ توست ۵
اَیا دو دیدهٔ تبریزْ شَمسِ دینِ به حَق
تو کَهرُبایِ دلی دل به عاشقی کَهِ توست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.