در این متن، شاعر از عشق و علاقهی عمیق خود به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که حتی با وجود التماسها و درخواستهای فراوان، معشوق اجازهی نزدیکی نمیدهد. شاعر همچنین معشوق را به عنوان سلطان و فرماندار زندگی خود توصیف میکند که میتواند هم مایهی آرامش (آب) و هم رنج (آتش) باشد.
متن دارای مفاهیم عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههایی مانند «آب» و «آتش» است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، این نوع شعرهای کلاسیک معمولاً برای سنین بالاتر مناسبتر هستند.
رباعی ۱۶۶۵ - آنی که به صد شفاعت و صد زاری
بر پات یکی بوسه دهم نگذاری ۱
گر آب دهی مرا اگر آتش باری
سلطان ولایتی و فرمانداری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.